Alcoholist

Bijzonder Bretagne, daar gaan mijn blogs over; interessante steden, leuke plekken, natuur, cultuur en noem maar op. Positieve blogs die Bretagne in een goed daglicht plaatsen. Toch kan ik er deze keer niet om heen een triest beeld van Bretagne – of eigenlijk van Frankrijk – te schetsen.

Frankrijk kent talloze zwervers. Per jaar sterven er zo’n 400, vrijwel onopgemerkt. Ook in steden als Rennes tref je deze mensen aan. Of wat te denken van de alcoholist? Dag in dag zuipt hij/zij zich ‘plat’. Frankrijk kent zo’n 49.000 doden door alcohol elk jaar. Het kost de staat jaarlijks 17,6 miljard euro. Het alcoholprobleem wordt chronisch onderschat. Specialisten pleiten voor een betere beeldvorming in de politiek en bij beleidsmakers. En dan kan ik me voorstellen.

Alcoholist
Alcoholist – bron: www.levendwoord.nl

Vorige week donderdagavond parkeerde ik mijn auto bij het Maison de Quartier in Rennes, een cultureel centrum. Samen met een vriendin had ik mij opgegeven voor een workshop over ‘het omgaan met emoties’. Het was een boeiende bijeenkomst. Druk pratend over wat we gehoord hadden, liepen we na afloop naar onze auto’s. ‘Wat zie ik daar achter jouw auto?’, zei mijn vriendin plots. We keken nog eens goed. Inderdaad, een man, opgerold, snurkend, ‘vastgeplakt’ aan mijn Ford K; een alcoholist. Op afstand riepen we hem toe: ‘Ça va? Alo! Alo!’. Dichtbij durfden we niet te komen. Tegenwoordig hoor je de vreemdste verhalen. Stel dat hij een mes bij zich heeft! Een aardige man kwam ons te hulp. Het duurde bij elkaar een dikke vijf minuten voordat we gedrieën de alcoholist  bij mijn auto weg kregen.

Op weg naar huis hield ik er een akelig gevoel aan over. Ik was bang voor de man. Bang dat hij door de alcohol ontoerekeningsvatbaar zou zijn. Bang dat hij ‘uit zou halen’. Aan de andere kant, ik had hem ook willen helpen. Maar goed, er bestaat ook nog zoiets als eigen verantwoordelijkheid. Ik zuip me toch ook niet te pletter! Triest is het wel. Mensen die verloederen, op straat leven. Elke dag in dezelfde roes verkeren. En ja, ook in Bretagne kom je deze mensen tegen. Mijn euforie over dit bijzonder deel van de wereld, was die avond even helemaal weg. Soms vergeet je dat alles een keerzijde heeft. En dan is het eigenlijk maar goed dat je af en toe met je neus op de feiten wordt gedrukt. Ala… laissez faire! C’est la vie.

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *