Clervie van Bretagne

Gek ben ik er van, mythes, sages en legendes. Zelf wonen we bij het Brocéliande bos dat bekend is om de legendes rondom Koning Arthur en de Ronde Tafel. Je snapt, ik ben er dan ook vaak te vinden en waan me terug in tijden van weleer. Jonkvrouw Betty aan de zijde van de koning. Nee, Elisabeth, dat klinkt veel beter. Zeker als je weet wat de naam betekent: God heeft gezworen. Zucht…

Clervie van Bretagne
Clervie van Bretagne – www.heiligen.net

Bij toeval kwam ik onlangs een legende op het spoor die zich afspeelt in het Bretagne van de vijfde en zesde eeuw. We zien het heilige echtpaar Fragan en Gwen… met de drie borsten. Huh? Ja, want met drie borsten kan Gwen haar drie zoons – Guénolé, Jacut en Winok – tegelijkertijd te drinken geven. Ongetwijfeld is dit een symbolische weergave van het feit dat deze heilige zoons hun godsdienstige overtuiging van moeder met de paplepel ingegeven hebben gekregen. Bovendien, in de mythologie van de Keltische cultuur speelt het getal drie een grote rol. Drielingen waren vaak grondleggers van beroemde dynastieën, of drie verschillende aspecten van een en dezelfde werkelijkheid. Vergelijk dit bijvoorbeeld met het klavertje drie in het nationale wapen van Ierland. Het getal drie werd later door de Christenen in verband gebracht met hun Drie-ene God.

Maar… het echtpaar heeft ook nog een dochter, Clervie. Heel veel is niet van haar bekend. Alhoewel, één verhaal doet de ronde. Als Clervie op ganzenjacht is, pikt een van de dieren in haar oog en eet het op. Gelukkig voor Clervie is daar nog haar heilige broer Guénolé. Hij geeft Clervie het gezichtsvermogen terug. Guénolé gaf de gans een opdoffer, spleet hem de maag open, haalde het oog eruit en zette het weer op zijn plaats, terwijl hij er een kruisteken overheen maakte. Hij maakte het helderder en mooier dan het ooit geweest was.” Clervie wordt in Bretagne nergens meer vereerd. Eigenlijk is ze in het vergeethoekje terecht gekomen. Of nee, niet helemaal. In 1990 kreeg Clervie een glasraam in de gerestaureerde kapel van Notre Dame du Drennec in Clohars-Fouesnant.

Zucht… nogmaals. Want zijn dit toch fantastische verhalen. Alhoewel, ik zou niet graag Clervie geweest zijn. Lijkt me doodeng, met die gans. Dan maar Elisabeth in mijn zelf verzonnen verhaal met de knappe Arthur.

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *