De ezel van Saint-Jacut-de-la-Mer

Deze keer nog een vertelsel over Saint-Jacut-de-la-Mer, ik schreef er al eerder een blog over. Het schiereiland met het gelijknamige dorp ligt op zo’n 80 kilometer ten noorden van Rennes aan de Bretonse kust. Niet alleen is het dorp bekend om zijn visserij en de 11 standen. Ook om een verhaal over een ezel, molenaar en monnik.

Eens woonde in Saint-Jacut-de-la-Mer een molenaar die elke avond zijn ezel met een lang touw vlakbij de molen vastbond, opdat het dier lekker kon grazen. Niet ver van de molen stond een klooster, waarin ondeugende monniken woonden. Wat ze deden? Stelen! ’s Nachts gingen ze op rooftocht door de velden. Op een dag kwamen de monniken langs het klooster en zagen ze de ezel. ‘Dat beestje nemen we mee. Het kan alles wat we gestolen hebben dragen. Daarna brengen we de ezel naar de markt om het te verkopen’. De abt vond het plan oké. Maar om geen achterdocht te wekken, verzocht hij een van zijn monniken de plaats van de ezel in te nemen. ‘Als morgenvroeg de molenaar komt, moet je zeggen dat je als straf voor je zonden in een ezel veranderd was, maar dat nu het uur van de onttovering is aangebroken.’

De ezel van Saint-Jacut-de-la-Mer
De ezel van Saint-Jacut-de-la-Mer – bron: nl.shrek4.wikia.com

Wie is dit?’, riep de monnik de volgende morgen verbaasd uit toen hij naar de plek liep waar normaliter zijn ezel stond. ‘Uw ezel’, antwoordde de monnik en legde zijn verhaal aan de molenaar uit. ‘Tsja’, ze de molenaar tegen de monnik. ‘ga maar naar het klooster, want ik kan jou toch niet gebruiken om meelzakken weg te brengen op je rug’. Dat liet de monnik zich geen twee keer zeggen.

Toen de monniken de ezel niet meer nodig hadden, brachten ze hem  naar de markt in Plouër. Omdat hier de grootste ezelmarkt van de streek werd gehouden, was ook de molenaar er te vinden. Hij had immers een nieuwe ezel nodig. ‘Kijk, daar is mijn ezel!, riep de molenaar plots uit. ‘De monnik heeft slechtigheden uitgehaald en is nu weer een ezel!’ Elke keer dat er een potentiele koper kwam voor de ezel, waarschuwde de molenaar hem voor de ezel, die geen ezel bleek te zijn… althans, dat dacht de molenaar. En zo geschiedde dat de ezel niet te verkopen bleek. De monniken moesten noodgedwongen het beestje mee terug nemen naar het klooster.

De bewoners van Saint-Jacut-de-la-Mer staan bekend als de domste mensen van Bretagne. Het spreekwoord zegt nog altijd: ‘Zo dom als een Jaguen’. Of misschien moeten we simpelweg zeggen: ‘Zo dom als een ezel’. Maar eh, dat heb IK niet gezegd hoor!

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *