Robert Coudray, le Poète Ferrailleur

Sinds we in Bretagne wonen, zijn we er zeker al zes keer geweest: het museum van Robert Coudray, dichter-schroothandelaar, le Poète Ferrailleur in Lizio. Familie, vrienden, iedereen moet dit zien. In dit museum word je weer kind, gaat je fantasie met je op de loop en wil je ‘direct’ ook zelf aan de slag. Kortom, Coudray en zijn museum geven je energie. Positieve energie. Twintig jaar van zijn leven besteedde Robert Coudray, geboren in 1954 in Bretagne, om dit museum tot stand te brengen. Een museum ontstaan uit zijn fantasie. Een museum dat ontroert. De plek is zowel magisch als turbulent. Je hebt zeker twee uur nodig om de 80 bewegende beelden te zien, de automaten, kinetische tandwielen, muzikale fonteinen en windtotems. Het is magnifiek. De objecten zijn gemaakt van afval. Een oude borstel zijn de manen van een paard, elektriciteitskabels vormen de haren van een marionet, oude vorken dienen als wenkbrauwen…

Robert Coudray, le Poète Ferrailleur
Robert Coudray, le Poète Ferrailleur

Coudray vertelt: ‘Mijn creaties zijn de reizen aan wie ik mijn lichaam en ziel geef. Ik laat me mee voeren naar de geboortes. Mijn leven krijgt vleugels. De schroot, het afval, ik monteer het, las het, pas het, ik geef het leven. Deze energie, deze samentrekkingen, de volgzaamheid en het vertrouwen, uiteindelijk ontstaan de reusachtige vleugels, de geschenken uit de hemel… en ik bewonder diegene die ze gemaakt heeft, vergetende dat ik dit zelf was.’ Zijn fantasie, zijn ideeën heeft Robert Coudray ook verwerkt in een aantal films. Een van deze films is ‘Le Secret de Mermoz’ (2004). Heel aandoenlijk. De oude Victor blikt terug op zijn jeugd. Een jeugd waarin hij fantaseerde over prachtige objecten om mee te kunnen vliegen. Want vliegen, dat is wat hij wil. Net als de vogels. Vrij. Vrijheid. Als kleine jongen maakt hij een bijzonder ‘vliegtuig’, maar vriendjes lachen hem uit. Ze gooien hem uit het ‘vliegtuig’ en vernielen het. Een traumatische gebeurtenis die hem zijn hele leven achtervolgt. Toch laat Victor zijn fantasie niet varen. In het geheim – inmiddels woont hij in afzondering op een oude boerderij – werkt hij verder aan zijn fantasieën. Op een dag krijgt hij bezoek van een klein meisje. Ze is nieuwsgierig. Wie is deze man? Langzaam wint ze het vertrouwen van Victor. Uiteindelijk geeft de oude man zijn geheim prijs. Het meisje kijkt haar ogen uit. Wat een prachtige machines, poppen, het beweegt, alles! De film eindigt met een opname op het strand. Victor zit in zijn ‘vliegmachine’ voortgetrokken door het meisje en haar vrienden. Hij vliegt. Eindelijk. De wereld van de Robert Coudray, ik zal er nog vaak komen. Al is het alleen maar om weer even kind te kunnen zijn.