Dinan

Als ik er kom, regent het er altijd: Dinan. En dat is best jammer, want Dinan is een ‘must’ om te zien. Waar je ook loopt, het doorleefde van de stad zie je overal terug. De stad was al bewoond in de oudheid, maar de geschiedenis is pas echt opgetekend in de negende eeuw. Destijds was Dinan een marktstad met een Benedictijner klooster. In de 13e eeuw besloot men stadswallen – die ook vandaag de dag nog duidelijk te zien zijn – om de stad heen te bouwen. In 1357 woedde de Bretonse opvolgingsoorlog. Maar Dinan overleefde het geweld van de Engelsen dankzij Bertrand du Guesclin. In 1364 nam Jean IV van Bretagne de macht over en jawel… in de 15e eeuw werd Dinan, samen met nog andere Bretonse steden, bij Frankrijk gevoegd. De eeuwen daarna valt er weinig te vermelden over de stad. Dinan floreerde, maar ‘verslonsde’ ook een beetje. In 1907 richtte een brand veel schade aan. En ook de tweede wereldoorlog liet haar sporen na. Maar doordat het oude centrum compleet gerestaureerd is, valt daar nu niets meer van te zien. Gelukkig maar.

Dinan
Dinan – bron, www.dinan-apartment.com

Dinan ligt op een boven de rivier de Rance uitrijzende heuvel en telt zo’n 11.800 inwoners. De grote schrijver Victor Hugo was verzot op de stad. Hij gaf het de naam ‘Zwaluwnest’, vanwege de ligging op de heuvel. Maar ook Chateaubriand zong lof over Dinan. De stad was de lievelingsplaats van Anne van Bretagne. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Kortom, al eeuwen weet de stad vele harten te beroeren. Zo ook die van mij. De mooie pleinen, groene parken, promenades langs de wallen, smalle straatjes, oude vakwerkhuizen, allemaal ingrediënten die ervoor zorgen dat ik me echt in de Middeleeuwen waan. Zelfs in de zomer, als vele toeristen het stadje aan doen. Gelukkig is het nog steeds geen Valkenburg. Je kunt je er nog redelijk vrij bewegen en genieten van al de oude pracht om je heen.

Oké, een parapluie heb je soms nodig. Maar ook regen heeft zo zijn charme. In de Middeleeuwen moest men hier eveneens mee ‘dealen’. Ben je de regen toch zat, dan kun je altijd nog neerstrijken in een van de vele bruine cafeetjes of … een warme pizza naar binnen werken. Pizza? Ja, want volgens een goede vriend kun je in Dinan de lekkerste pizza van de wereld eten. Ik moet toch dat adres eens opvragen. Dan heb ik een goed excuus, als het de volgende keer weer regent, zo’n vette ‘jongen’ naar binnen te werken. Toch?

.

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *