Église Saint Malo

Al eerder schreef ik een blog over Dinan, een prachtige, historische stad in de Côtes d’Amor in Bretagne. Een paar dagen geleden was ik er weer, samen met een vriendin. Wat ik eerdere keren niet gedaan had, deed ik nu wel; een bezoekje brengen aan de kerk, de Église Saint Malo. Nee, gelovig ben ik niet. Maar kerken ‘trekken’ me wel. De historie, de architectuur. In een kerk leer je veel over de stad, het volk en haar ideeën.

Dinan ontstond omstreeks het jaar 1000. Rond 1066 liet Olivier, Heer van Dinan, er de eerste kerk bouwen; de Église Saint Malo in de rue de Saint Malo. Daarna breidde de stad zich steeds verder uit naar het zuiden en het westen. Vanaf de 13e eeuw kreeg Dinan een vestigingsmuur. Echter, de Église Saint Malo kwam buiten de muur te liggen. In 1487 viel het Franse leger Bretagne binnen. Ze rukten op naar Dinan. Uit vrees dat de Fransen de Église Saint Malo in een bolwerk zouden veranderen om de stad te kunnen bombarderen, werd de kerk afgebroken. Jammer, want deze maatregel bleek niet nodig. Dinan sloot vrede en opende op 8 augustus 1488 de poorten voor het leger van de Franse koning. Wat nu? Geen kerk! Daar moest iets aan gedaan worden. En zo geschiedde. In 1489 besloot de plaatsbekleder van de koning, Jean de Rohan (een Bretons leenheer), de kerk te herbouwen… maar wel binnen de wallen. In mei 1490 werd de eerste steen gelegd.

De wederopbouw duurde lang. Pas in 1803 werd de Église Saint Malo weer in gebruik genomen. Vanaf 1854 kreeg de kerk weer glas-in-lood-ramen. De meest opmerkelijke werden geplaatst tussen 1923 en 1927. Het zijn prenten van licht waarin de volkskunst vol leven, beweging en kleuren tot uitdrukking komt. Aan de hand van de meest markante religieuze gebeurtenissen in Dinan roepen zij een beeld op van het leven van de inwoners en tonen zij de stadswijken, zoals de Vieux-Pont, de Jerzual, de Place des Cordeliers et cetera. De ramen zijn werkelijk prachtig.

Église Saint Malo
Église Saint Malo – bron: www.routard.com

Leuk om te weten is ook, dat de ‘Gros Malo’, een van de drie kerkklokken, in 1869 werd gegoten en maar liefst 2980 kilo weegt. En ja, voor dé bijzonderheid van de Église Saint Malo moet je ook in de klokkentoren zijn. Een anonieme kunstenaar heeft zijn werk ‘gesigneerd’ door op een onbereikbare balk een inscriptie aan te brengen: ‘Aan de Koning der onvergankelijke eeuwen, aan God alleen zij eer en glorie. 1517.’ Weet je, zo’n deugniet, dat vind ik nu leuk.

Oh ja, voor diegenen die mijn eerdere blog gelezen hebben over Dinan, deze keer regende het niet! De zon scheen zelfs. Misschien had ik de Église Saint Malo eerder moeten bezoeken.

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *