Lunaire

We leven rond het jaar 500. Lunaire, volgens de legende de zoon van koning Hoël I – de ‘Grote’ van Bretagne – en de heilige Pompea, wordt geboren. Niet in Bretagne, maar in Wales. Daar blijft hij ook zijn hele jeugd en krijgt les van de heilige Iltut en de heilige Dubritius. Als de Saksen Groot-Brittannië ‘overspoelen’, besluit Lunaire naar Bretagne te gaan. Hij vestigt zich in het noorden, herstelt een oud kapelletje, preekt en leidt een kluizenaarsleven. Zo gaat dat in deze tijd. Op een dag sluiten echter een paar ‘lokalen’ zich bij hem aan. Ze willen samen een bestaan opbouwen en dus is het nodig het land te bewerken. Oef, wat een werk met al die keien in de grond! Maar plots verschijnen, volgens de legende, twaalf herten uit het bos. Zij willen de ploeg wel trekken. Probleem opgelost!

Heiligen van toen...
Heiligen van toen… – bron: http://josdouma.wordpress.com

Lunaire, oftewel Leonardus van Bretagne, heeft echter met meer problemen te maken, politieke problemen. Zijn broer, Hoël II, die inmiddels koning van Bretagne is, wordt vermoord door Conao. Waarom? Deze edelman is jaloers op de koning. Hij wil iets beginnen met de vrouw van Hoël II. En zo geschiedt het. Effe iemand vermoorden en voilà, het pad is gebaand. Zo ging dat vroeger. Lunaire is daar helemaal niet ‘happy’ mee. De zoon van Hoël evenmin. Hij vlucht naar Lunaire. Maar is hij daar wel veilig? Niet dus. Op een dag raakt zoonlief in gevecht met Conao. Lunaire probeert tussenbeiden te komen. Maar ai, hij krijgt een zweepslag in zijn gezicht. Dat zet kwaad bloed bij Lunaire. Hij steekt het paard van Conao in de flanken. Het paard stort, samen met Conao, van de rotsen. Het arme paard breekt zijn nek. Conao overleeft de val, maar heeft wel drie botbreuken in zijn been. De legende vertelt dat de edelman even later aan de gevolgen van de hevige pijn overlijdt. Eigen schuld, dikke bult. Of niet?

Tot zover het verhaal van Lunaire. Ik weet, er zijn heel veel van dit soort ‘heiligenverhalen’ in Bretagne. Toch heb ik moeite met heiligen die  – oog om oog, tand om tand – hard ingrijpen. Is het geloof dan niet machtig genoeg het tij te keren bij onrechtvaardigheid? Wel, misschien moeten we er niet te veel over na denken. Het is een legende. Totdat ik twaalf herten tegen kom in het bos…

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *