Melrand

We woonden nog maar pas in Bretagne, toen ik besloot naast mijn journalistieke werkzaamheden ook parttime te gaan werken voor een makelaardij, Terres de France Immobilière. Mijn eerste ‘inname’, zoals dat heet in makelaarstermen, zou vlakbij Melrand plaatsvinden, op ruim een uur rijden van waar ik woon. Maar dat vond ik niet erg. Vanaf ons huis nam ik de snelweg naar de grote stad Pontivy. Daarna ging ik binnendoor en bereikte via de D2 de plaats van bestemming. Een prachtige route door een groen, gloeiend landschap. In de plaatselijke ‘auberge’ ontmoette ik mijn collega die me wegwijs zou maken in de wereld van de huizenverkoop. Samen gingen we op pad, vanaf Melrand namen we een landelijke weg naar Baud. Op een paar honderd meter van de rivier de Blavet stopten we in Lann Georges. De ‘inname’ kon beginnen.

Melrand - Villa de L'An Mil - bron: http://famille.tourismebretagne.com
Melrand – Villa de L’An Mil – bron: http://famille.tourismebretagne.com

Melrand, destijds gelegen op een plateau, bestond al in de Middeleeuwen. Dat weten we, omdat in 1902 de overblijfselen van het dorp uit die tijd werden gevonden. En wat doe je dan als slimme Bretonners? Juist, je zorgt dat deze archeologische fonds aan het grote publiek tentoon gespreid wordt. In ‘Village de l’An Mil’, zoals deze plek heet, zie je nu met eigen ogen hoe het leven van de Bretonse boeren er rond het jaar 1000 uit zag. Rondom een centraal plein staan 17 gebouwen waarvan er nu 10 volledig zijn opgegraven en die de architectuur van steen, aarde en hout bloot leggen. Kinderen hebben de mogelijkheid zelf kennis te maken met de verschillend bouwtechnieken uit deze tijd. De archeologische programma’s vertellen de bezoeker over de tuin met zo’n 100 verschillende soorten planten en oude dierenrassen. Kortom, ‘Village de L’An Mil’ is zeker de moeite waard als je in de buurt van het huidige Melrand bent. En educatief verantwoord!

Het was spannend, zo’n eerste ‘inname’. De Engelse verkopers waren uiterst vriendelijk. De collega behulpzaam. Nee, het huis heb ik nooit verkocht. Maar ik ben dan ook gestopt met de makelaardij. Soms is iets ‘té veel’ van het goede. Immers, ik ben in Bretagne gaan wonen om meer te genieten van het leven, de ruimte, de vrijheid. En ja, uiteraard om tijd te hebben bijzondere plekken te ontdekken, zoals ‘Village de L’An Mil‘. Wat was het leven toen anders! Een makelaar inschakelen voor de verkoop? Nee, ‘handje klap’, een neut en wellicht een geit als bonus. Daar hoef je vandaag de dag niet mee aan te komen. Alhoewel.. een geit? Dan is het ijs wel gelijk gebroken.

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *