Pleslin-Trigavou

Een vriendin van ons gaat regelmatig op pad met OVS, ‘On Va Sortir’; iedereen die maar wil, kan uitstapjes organiseren waar anderen zich dan op in kunnen schrijven. Onlangs liet ze weten dat OVS St. Malo een uitstapje organiseerde naar Pleslin-Trigavou (Côtes d’Armor) in het kader van het ‘Fête des Mégalithes’. Nou, als het over historie gaat, dan ben ik daar wel voor te porren. Dus schreven ook wij ons in. Vol verwachting klopte ons hart…

Menhirs van Pleslin-Trigavou
Menhirs van Pleslin-Trigavou – bron: www.cartesfrance.fr

De megalithische uitlijning van Pleslin-Trigavou, oftewel ‘Champ des Roches’ of ‘Cimitière des Druides’, bestaan uit 65 menhirs, beschermd door een verzameling eiken. De legende vertelt dat ooit feeën – op weg naar de Mont Saint Michel – op deze plek neerstreken. In hun schorten hadden ze stenen voor de bouw van de Mont. De feeën waren echter zo moe met als resultaat dat ze de stenen op deze plek in Pleslin-Trigavou lieten vallen. Et voilà!

We weten dat de stenen dateren uit het jaar 4000 voor Christus. De lijn met stenen is oost-west georiënteerd, in dezelfde richting als die van Carnac. Het is nog steeds niet bekend waarom ze hier liggen. Worden de stenen geassocieerd met de cultus van de dood? Of zijn ze bedoeld voor ceremonies ter ere van de zon? Misschien liggen ze er wel om een grondgebied te markeren. Wie zal het zeggen. Eeuwen later, zo rond 400 voor Christus, als de Kelten in Bretagne rondzwerven, wordt de plek het ‘theater’ van nieuw geloof wat aan de basis ligt van legendes die vandaag de dag nog bestaan. De druïden, almachtige priesters, gebruikten de plek om te communiceren met het bovennatuurlijke en ‘De Andere Wereld’.

Fête des Mégalithes
Fête des Mégalithes

Onder de stenen zijn ook enkele muntstukken gevonden, wat het idee versterkt dat het terrein gebruikt werd als begraafplaats tijdens de periode van de Romeinse bezetting, die 400 jaar duurde.

Een tijd lang zijn de menhirs in de vergetelheid geraakt, simpelweg omdat ze geen goede reputatie hadden. Religieuzen vertelden de mensen ervan weg te blijven. Echter, in 1850, werd een oude traditie in ere hersteld. Ondanks het gemok van ‘de kerk’. Vanaf die tijd werd op de dag van de heilige Jean en de heilige Pierre hulde gebracht aan de menhirs door de inwoners van Pleslin. Ze vierden feest en staken vreugdevuren aan.

En op dit ‘Fête des Mégalithes’, anno 2014, waren wij. De ambiance was authentiek. Er liepen geiten rond, marmotten lagen te pitten in een grote bak in de zon, vrouwen en mannen op paarden reden over het terrein, hammen hingen te roosteren aan een groot touw boven het vuur en mannen in kleren van weleer speelden wat deuntjes op de fluit. Maar eerlijk, na een paar uurtjes hadden we het wel gezien. Het was leuk, maar voor Nederlandse begrippen ook wat kneuterig. Dus vertrokken we richting de kust. In de veronderstelling dat we ons campertje daar wel ergens neer konden zetten voor de nacht. Niets was minder waar. De toorn van de menhirs?

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *