Pluuk

Via Facebook leer ik Monique kennen. Beiden wonen we in Bretagne. Ik in de Morbihan, Monique in de Côtes d’Armor. Het klikt en dus waarom geen afspraak ‘in real life’? Gistermiddag reed ik dan ook via een toeristische route naar Ploeuc-sur-Lie… oftewel Pluuk! Nou ja, zo spreek je de naam van dit grote dorp uit.

Ploeuc-sur-Lie
Kaart met Ploeuc-sur-Lie – bron: ecolevttdulie.e-monsite.com

Links en rechts zie ik een glooiend landschap. De meanderende rivier de Lie kom ik meermalen tegen. Nieuwsgierig kijk ik om mij heen in dorpen als Plessala en Plouguenast. Maar dan ben ik er, nadat ik natuurlijk eerst verdwaal. Nee, een navigatie heb ik niet. Pluuk… eh Ploeuc, is een groot dorp met alle voorzieningen, vooral bekend van de aardappelen. En die zijn lekker! Gisteravond aten we zuurkoolstamp met deze aardappelen uit eh… Pluuk.  Maar even terug naar eerder op de dag. Na een hartelijke ontmoeting kletsen we er een paar uur lustig op los, onder het genot van koffie/thee met door Monique zelfgemaakte soesjes.

Omdat we allebei ‘gek’ zijn van Bretagne en haar geschiedenis, stappen we de auto in. Monique laat mij als eerste dé menhir zien: de menhir van Bayo of ook wel ‘La Roche Bayo’ genoemd. Het is een ‘joekel’; zo’n 6,3 meter hoog, gelegen aan de rand van een landweggetje, vlakbij een boerderij. Ik moet zeggen, deze menhir maakt meer indruk op mij dan de honderden die ik gezien heb bij Carnac, in het zuiden van Bretagne. Wellicht omdat het toerisme hier de sfeer nog niet verpest heeft. Nergens in de omtrek tref je een bordje aan die verwijst naar deze menhir. Dus sttt… niet verder vertellen hoor!

Menhir de Bayo
Menhir de Bayo

Na een bezichtiging aan een iets kleinere menhir, rijden we via het historische stadje Moncontour door naar de hoogste berg van de Côtes d’Armor, Bel Air, waarop zich twee kerkjes bevinden. Eerder heb ik hier al een blog over geschreven. Als we uiteindelijk weer terug rijden naar eh… Pluuk, vertelt Monique mij dat Julie Bresset in haar dorp woont. Wie? Julie is een Franse mountainbikester die op de Olympische Spelen van 2012 in Londen de gouden medaille won op het onderdeel cross country. Aha, een beroemdheid dus! We besluiten langs het huis van Julie te rijden. Ik voel me net een spion. Maar leuk is het wel. Het is een klein huis. Op het raam hangt een tekening van een aardappel (!) op een mountainbike. En ja hoor, we zien ook haar gouden medaille.

Tsja, dit is dus Bretagne; natuur, aardappelen, menhirs, een dorp Pluuk… eh Ploeuc, met een Olympische trofee. Wat je allemaal op een dag kan zien! Maar buiten dit, het was gezellig, Monique. De volgende keer bij mij. Dan laat ik de omgeving van het prachtige Brocéliande bos zien. Wie weet komen we koning Arthur dan ook nog tegen.

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *