Ys

Dit weekend waren we in het westen van Finistère, een van de departementen van Bretagne, in de omgeving van Douarnenez. Deze stad – op zo’n 10 kilometer van het bekende plaatsje Locronan – was rond de 16e eeuw een welvarende handelshaven dat het plaatselijke linnen exporteerde. In de 19e eeuw kennen we Douarnenez als vissershaven voor de sardinevangst.

Dahut
Dahut

Uiteraard is er ook weer een sage te vertellen over Douarnenez en omgeving. De sage gaat over de verdwenen stad Ys. Een stad die in de buurt van Douarnenez gelegen moet hebben. We bevinden ons in het jaar 500. Ys is de hoofdstad van koning Gradlon. De stad wordt door een dijk beschermd. Daarom draagt de koning altijd de gouden sleutel bij zich waarmee hij de sluizen kan openen. Zijn dochter Dahut is echter niet zo’n lieverdje. Ze ontmoet de Duivel in de gedaante van een jongeman. Als blijk van haar liefde vraagt deze slimmerik om de sluisdeuren te openen. Als haar vader slaapt, steelt Dahut de sleutel van de sluizen. Je raadt het al, de zee overspoelt de stad. Gradlon vlucht te paard met zijn dochter achterop. Hoe het paard ook draaft, de golven blijven hen achtervolgen. Dan hoort Gradlon een stem uit de hemel: ‘Werp de Duivel in de zee. De Duivel achterop je paard. Dan zal je gered worden!’ De koning gehoorzaamt, de zee trekt zich terug, maar de stad Ys bestaat niet meer. De nieuwe hoofdstad van Gradlon wordt Quimper. Maar wat is er met Dahut gebeurd? Zij gaat verder als Marie-Morgane, de fee van de zee, en lokt – nu nog steeds – met haar schoonheid de zeelieden mee naar de zeebodem. Dit zal doorgaan  tot de Vrijdag van het Kruis als de mis van de verzoening gevierd wordt in de kerk van de overstroomde stad. Dahut krijgt dan haar oorspronkelijke gedaante terug en Ys zal niet langer vervloekt zijn.

Ys
Hebben we Ys gezien…?

Het is raar maar waar. Vlakbij Douarnenez waren wij op zoek naar camping Ys. Op internet leek het een aantrekkelijke camping. Gezocht, gekeken, maar de camping konden we niet vinden. Totdat we op een verlaten plekje een oud bord zagen met ‘camping Ys’. Het geheel deed sinister aan. Nee, hier wilden we niet staan. We reden een stukje verder en ontdekten toen dé plek: Ar Vechen. Er was niemand, de zee was kalm, het uitzicht geweldig, de zonsondergang subliem. Vanaf onze plek liepen we naar beneden, richting zee. Zwarte, donkere rotsen staken trots uit het water. Ys?

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *